Street Pioneers

Erg romantisch als ik zou beweren dat ik mijn bronnen voor inspiratie en informatie daadwerkelijk op straat tegenkom, maar weinig mensen zouden me geloven. Want we hebben internet, het medium waardoor je als journalist zijnde zelden meer de deur uit hoeft te gaan. Dat ontken ik ook niet: zelfs boodschappen doe ik regelmatig bij ah.nl, terwijl de winkel om de hoek is.

Toch is het waar. Ik ben veel op pad. Hoor van ‘de scene’ waar ik moet zijn. Wat credible is en wat niet. Krijg mobiele nummers van een Jiggy Djé of een Jimmy G, sta back stage met Spinal en Steen een blowtje te roken, probeer tevergeefs een ollie in skatepark Burnside in Deventer, heb met Kyteman gechilled. Ook met minder bekende - maar net zo gedreven - artiesten: MC’s, Bboys, DJ’s, graff-gerelateerde designers en...

Twee jaar terug was ik voor verslag op een waanzinnig underground hiphop-feestje ergens in Noord-Holland. Het was er vooral donker. Aan de kant stonden gasten rustig hun biertje te drinken. De DJ deed zijn ding. Toen kwam de plaatselijke MC on stage. Het zaaltje, dat hooguit 70 vierkante meter was, stroomde vol met caps en hoodies. Iedereen knikte op de maat mee met z’n hoofd. Sommigen bounceten met hun rechterarm boven hun hoofd ook op het ritme. De sfeer en drank deden de tijd doen vergeten en ik miste de laatste trein naar mijn bed. Ik raakte in gesprek met een Bboy die vaak op het Leidse Plein optreedt. Kon bij hem crashen. De hele nacht oldskool platen geluisterd. Zo krijg je verhalen echt van de straat. Die zoek je niet op op google.

Maar ik moet mijzelf corrigeren. Ik was op pad. Dit is namelijk mijn laatste artikel. Hierna stop ik ermee. Met schrijven voor Street Pioneers. Maar dat doe ik niet zonder mijn ogen droog te vegen. Zonder dat het me iets doet.

Twee jaar met plezier heb ik dit gedaan. Twee jaar ook veel geleerd. Over de creativiteit van de straat. Over de mensen. Hun dromen. Angsten. Boosheid. Geluk. Maar ook over de vooroordelen van en in deze scene.
Tegen al deze mensen, en iedereen die mijn stukken heeft gelezen, steek ik mijn wijs- en middelvinger op als een V, houd mijn hoofd een beetje schuin en zeg: ‘Peace’.